ராஜீவ்காந்தியின் தோற்றுப்போன வெளிவிவகாரக் கொள்கையை இந்தியா இனிமேலாவது கைவிட முன்வரவேண்டும்.

அது மிக அதிகபட்ச உரிமைகளையும், அதிகாரங்களையும் கொண்ட சம~;டி அரசியலமைப்பு முறையாக இருக்க வேண்டும். அவ்வாறான ஒரு தீர்வை நிராகரிப்பதற்கு இந்தியாவுக்கு எந்த முகாந்திரமும் இருக்க முடியாது. ஆனால் இவ்வாறான ஒரு தீர்வை நோக்கி இந்திய அரசை வலியுறுத்த வேண்டும். இந்தியாவுக்கும், சர்வதேச சமூகத்துக்கும் ஒரு வாய்ப்பை அளித்து சிங்கள அரசாங்கம் தமிழர்களுக்கு ஒரு முழுமையான சம~;டி அரசியலமைப்பு முறையொன்றை வழங்குகின்றதா என்பதை அவதானிப்பதுதான் எங்களது கடைசி முயற்சியாக இருக்கமுடியும். சம~;டிதீர்வையும் ஸ்ரீPலங்கா அரசு நிராகரித்தால் தமிழர்கள்; பிரிந்து போவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதை இந்தியா புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு புரிந்துகொள்ளும் வகையில் நாமும் எமது செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பது அவசியம்.

ராஜீவ்காந்தி கொலைக்குப் பிறகு இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை என்பது இந்தியாவில் குழப்பங்களை உருவாக்கவும், அரசாங்கங்களைக் கவிழ்க்கவும் பாவிக்கப்படுமளவுக்கு முக்கிய பிரச்சினையாக மாறியது. இதனால்தான், இந்தியா இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினையைத் தனது கண்காணிப்புக்குள் வைத்திருந்தாலும் தூர நின்றே அவதானித்து வந்தது. ஆனால் இன்று அந்த நிலையை மாற்ற வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ச சீனாவுடனும், பாகிஸ்தானுடனும் மேற்கொள்ளும் நெருக்கமான உறவு தன்னுடைய நலன்களைப் பாதிக்கும் என்று கவலைப்படுகின்றது. இதனால் தூர நின்று அவதானிப்பதைத் தவிர்த்து தன்னால் ஆக்கப+ர்வமாக என்ன செய்ய முடியும் என இந்தியா ஆராயத் தொடங்கியிருப்பதாகவே நான் கருதுகிறேன்.

இதன் விளைவுகளிலிலான்றாகத்தான் முதலில் முஸ்லீம் காங்கிரஸ் தலைவரையும், தொடர்ந்து தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பினரையும் டெல்லி அழைத்துப் பேசியது. யுத்த விரிவாக்கத்தை நியாயப்படுத்துகின்ற அரசுடன் சேர்ந்து இயங்குகின்ற குழுக்களையும் சந்தித்தது. இதனை, டெல்லி இலங்கைத் தமிழர்களின் பரந்துபட்ட கருத்துக்களை உள்வாங்க முயற்சிப்பதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். எது எப்படி இருந்தாலும் வட கிழக்கில் இராணுவ பலத்துடன் இருக்கும் விடுதலைப்புலிகளையும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களையும் தவிர்த்து எதனையும் செய்துவிட முடியாது. இந்த அடிப்படையில்தான் தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பின் டெல்லி விஜியம் அமைந்தது. கூட்டமைப்பு டெல்லிக்கு அழைக்கப்பட்டதென்பதே முதலாவது டீசநயம வாசழரபா. ஏனெனில் கடந்து 16 வருடங்களாக நீடப்பட்டிருந்த கதவை நாங்கள் திறந்துள்ளோம். இதன் மூலம் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினையில் முடிவுகள் எடுப்பதில் செல்வாக்குச் செலுத்தக் கூடிய அதிகாரிகளுடனும், அரசியல் தலைவர்களுடனும் கூட்டமைப்பின் குழுவினர் கலந்துரையாடலை நிகழ்த்தியுள்ளனர். தொடர் சந்திப்புக்கான கதவுகளும் திறந்து விடப்பட்டுள்ளன.; இந்தியா தனது பங்களிப்பை அதிகரிக்கும் விதமாக அமைந்துவரும் இந்தச் சூழ்நிலையைத் தமிழ்மக்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

விடுதலைப்புலிகள் இல்லை என்றால் இலங்கையில் தமிழர்களின் உரிமைப் போராட்டத்துக்கான தலைமை வேறு கிடையாது என்பதை இந்தியா கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி

இந்தியாவில் ஆறு கோடித் தமிழர்கள் வாழ்ந்தாலும் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் அதன் அயல் நாடான இலங்கையில் வாழுகின்ற தமிழர் பிரச்சினை ஒரு வெளிநாட்டுப் பிரச்சினையே. இதன் காரணமாக, இவ்விடயத்தை இந்தியா உள்நாட்டுப் பிரச்சினையொன்றைக் கையாளுவது போல கையாளாது. இந்தியாவில் வெளிவிவகாரம் ஒன்றினைத் தீர்மானிப்பதில் மூன்று நிறுவனங்களுக்கு முக்கிய இடமுண்டு. ஒன்று - வெளிவிவகார அமைச்சு. இரண்டு - பாதுகாப்பு அமைச்சு. மூன்றாவது இந்திய வெளிவிவகார விடயங்களை அலசி ஆராய்கின்ற சுநளநயசஉh யனெ யுயெடலளளை றுiபெ – சுயுறு. இந்த மூன்றும் எந்தவொரு தீர்மானத்தையும் இந்திய நலன் என்ற கண்கொண்டே பார்க்கும். இதிலுள்ள முக்கியத்துவம் என்னவென்றால் இந்திய நலன்களைத் தீர்மானிப்பதில் அரசியல்வாதிகளுக்கு இடம்கிடையாது. இந்த உண்மை கிரு~;ணமேனன் காலம் முதல் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. இதனால் இலங்கைப் பிரச்சினையில் இந்தியாவின் நிலைப்பாடு இந்திய நிலை நின்றே நிர்ணயிக்கப்படுமே தவிர இலங்கையின் விருப்பப்படியோ, இலங்கைத் தமிழரின் விருப்பப்படியோ தீர்மானிக்கப்படாது.

எனவே, இங்கு மேற்கிளம்பும் வினா இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினையில் இந்தியா தனது நலன்கள் என்று எவற்றைப் பார்க்கும் என்பதாகும். இந்தப் பிரச்சினையின் புவியல் அம்சம் இந்தியாவை எவ்வாறு பாதிக்கிறது?. இந்தியாவிலுள்ள தமிழர்களை எவ்வாறு பாதிக்கிறது? இலங்கை என்ற அரசியல் அலகினுள் இந்தப் பிரச்சினை பெறும் இடம் - அதாவது இந்திய வம்சாவழித் தமிழரின் பிரச்சினையில் நடந்து கொண்ட முறைமை போன்று இந்தியா இதில் நடக்க முடியுமா? எடுக்கும் நிலைப்பாடுகள் இலங்கை அரசாங்கத்துடனான உறவுகளை எவ்வாறு பாதிக்கும், விடுதலைப்புலிகளும் அவர்களது போராட்டமும் இந்தியாவுக்குள் ஏற்படுத்தக்கூடிய உந்துதல்கள், ஊடாட்டங்கள். விடுதலைப்புலிகளின் தென்னாசிய நிலைப்பட்ட உறவுகளுக்கான சாத்தியப்பாடுகளும் அவற்றுக்கான பதிற்குறிகளும் (சுநளிழளெந) என்று பலவற்றைப் பட்டியலிடாம். இவைதான் இந்தியாவின் நிலைப்பாட்டையும் நிலைப்பாட்டு வெளிப்பாடுகளையும் தீர்மானிக்கின்றன. மேலே கூறியவை மூலம் இந்தியாவுக்கு இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை எவ்வாறு ஓர் அரசியல் பிரச்சினையாக, இராஜதந்திர பிரச்சினையாக, பிராந்திய பலப்பிரச்சினையாக உள்ளது என்பது தெரிய வரும்.

இக்கட்டத்தில், இலங்கைத் தமிழர் என்ற நிலையில் இருந்தும் இந்தியா தனது கவனத்திற் கொள்ள வேண்டிய அம்சங்கள் உண்டு என்பதனை தெரியப்படுத்துவது நமது கடமையாகின்றது. இந்தியா விடுதலைப்புலிகளுடான உறவு சிதைந்தமை காரணமாக இந்தப் பரப்பில் மேலதிகமாக சிலரை முன்னிலைப்படுத்த விரும்பலாம். முஸ்லிம்களை கொண்டு வருவதில் நியாயப்பாடு இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் அதற்கு மேல், தமிழர்களைக் கொண்டு வருகின்றபோது அவர்களது பிரதிநிதித்துவ வலுவை, அதாவது அவர்களது தலைமையை சாதாரணத் தமிழ் மக்கள் எந்த அளவுக்கு ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்பதை இந்தியா கருத்தில் எடுக்க வேண்டும். விடுதலைப்புலிகளின் முந்திய வரலாறு சம்பந்தமாக சில பிரச்சினைகள் உன்டென்;பதை மறுதலிக்காமல் இந்த உண்மையைக் கூற வேண்டியுள்ளது. இலங்கைத் தமிழர்களின் உரிமை போராட்டத்தில் விடுதலைப்புலிகளே தலையிடம் வகிக்கின்றனர்.; விடுதலைப்புலிகள் இல்லையென்றால் இலங்கையில் தமிழர் உரிமை போராட்டத்துக்கான தலைமை வேறு இன்று கிடையாது என்பதை இந்தியா கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இலங்கைத் தமிழர்களின் உரிமைப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்கு அரசாங்கம் எந்தவொரு மாற்று வழியையும் முன்வைக்கவில்லை. அது மாத்திரமல்லாமல், அரசாங்கத்தை ஆதரிக்கும் தென்னிலங்கைச் சக்திகள் மாற்று அரசியல் தீர்வு என ஒன்று கொடுக்கப்படாமலே விடுதலைப்புலிகள் தோற்கடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதனை வலியுறுத்துகின்றனர். அந்தச் சக்தியினர் இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்தின் வழியாக பெற்றுக்கொள்ளப்பட்டனவற்றையும் எதிர்க்கின்றனா.; இவற்றையும் இந்தியாவின் கவனத்துக்கு எடுத்துச் செல்வது நமது கடமையாகும்.

ஈழத் தமிழர்களின் மீது எந்தத் தீர்வையும் இந்தியா திணிக்கக் கூடாது.
பீ.வீ. பக்தவத்சலம் (வழக்கறிஞர், தலைவர்- மக்கள் உரிமைக் கழகம்)

வரலாற்றுரீதியாகப் பார்த்தால் இந்தியா என்றைக்குமே ஒரு நாடாக இருந்ததில்லை. பிரிட்டி~;காரர்கள் தங்களுடைய வியாபாரத் தேவைகளுக்காக மொழியால், மதத்தால், இனத்தால் வேறுபட்ட நாடுகளை ஆயுதமுனையில் இணைத்தே இந்தியா என்ற தேசத்தை உருவாக்கினார்கள். அவர்கள் சுதந்திரம் வழங்கிவிட்டுப் போனதாகச் சொல்லப்பட்ட காலத்தில்கூட அறுநூறுக்கும் மேற்பட்ட சமஸ்தானங்கள் இருந்தன. ராஜாக்கள் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தார்கள். வல்லபாய் பட்டேல் இவர்களையெல்லாம் ஆயுதமுனையில் சரணாகதியடையச் செய்து ஒன்றிணைத்தார். இன்றைக்கும், வட மாநிலங்களில் தனிநாடு கேட்டுப் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. பல்வேறு தேசிய இனங்களை வலுக்கட்டாயமாக இணைத்து வைத்திருக்கும் இந்தியா, ஈழத்தமிழர்களின் தேசியஇனப் போராட்டத்தில் எப்படி நியாயமாக நடந்து கொள்ளும்?

இந்தியா புரட்சிகரமான மாறுதல்களையும் என்றைக்குமே விரும்பியதில்லை. கட்டப்பொம்மன், திப்புசுல்தான், ஜான்சிராணி என்று நூற்றுக்கணக்கானோர் பிரிட்டி~; ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிராகப் போராடியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்களுக்கெல்லாம் இந்தியாவில் இற்றைவரை உரிய மதிப்பு தரப்படவில்லை. புரட்சிகரமான சிந்தனைகள், இயக்கங்கள் இந்திய மக்களிடையே வளராததற்கான காரணம் கத்தியின்றி, இரத்தமின்றி அகிம்சாவழிப் போராட்டம் நடத்திய காந்தி அல்ல. எவருக்கும் எப்படியும் அடிபணிந்து தங்களுடைய காரியத்தைச் சாதித்துவிடும் பிராமணீய மனோபாவம்தான் இதற்குக் காரணம். இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற போது கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்தவர் மவுண்ட் பேட்டன் பிரபு. பிரிட்டி~; ஏகாதிபத்தியத்தின் ஆளுநரான இவரையே சுதந்திர இந்தியாவின் ஆளுநராக வேண்டுமென்று நேரு மன்றாடி இருக்க வைத்ததார். எந்த நாட்டிலும் இப்படி நடக்காது. அதுமட்டுமல்ல ; மவுண்ட் பேட்டன் தான் ஆளுநராக இருப்பதற்குச் சில நிபந்தனைகளை விதித்தார். அவர் இருக்கும் வரை சுபா~; சந்திரபோசுக்கு இந்தியாவில் எந்த விழாவும் எடுக்கக் கூடாது என்பதும் அவற்றில் ஒன்று. நேரு ஏற்றுக் கொண்டார். இந்த அடிமை மனோநிலைதான் பிராமணர்கள் வழியாக இன்று எல்லாத் தரப்புகளிலும் ஊறிப்போயுள்ளது.

சுதந்திர இந்தியாவில் கிராமப் பஞ்சாயத்துக்களுக்கே அதிக அதிகாரம் என்பது காந்தியின் கனவு. ஆனால் பிரிட்டி~; ஏகாதிபத்தியத்தின் காபன் பிரதியாகவே இன்றளவும் இந்திய அரசியலமைப்பு நீடிக்கிறது. பிராமணர்களுடனான உறவால,; திராவிட நாடு கோரியவர்கள் கடைசியில் அதைக் கைவிட்டார்கள். தமிழ் மொழிக்கான அங்கீகாரத்தைக்கூட இவர்களால் பெற்றுத்தர முடியாமல் போய்விட்டது. நான் 45 வருடங்களாக வழக்குரைஞராகப் பணியாற்றி வருகின்றேன். நீதிமன்றங்களில் தமிழில் என்னால் வாதிக்க முடியவில்லை. பழமொழிகளைத் தமிழில் சொல்வதற்குக் கூட நீதிபதியிடம் அநுமதி பெறவேண்டியுள்ளது. ஏன் இப்படி? என்று கேட்க முடியாதபடி புரட்சிகரமான உணர்வுகள் இங்கே முனை மழுங்கடிக்கப்பட்டுவிட்டன. இந்நிலையில் தமிழ் நாட்டுத் தமிழர்கள் ஈழத் தமிழர்களுக்கு உதவுவார்கள் என்று நினைப்பது குருடனிடம் வழி கேட்ட கதைமாதிரித்தான்.

வங்காள தேசத்தை உதாரணம் காட்டி, ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக இந்தியா படைகளை அனுப்ப வேண்டும் என்று சொல்பவர்களும் இருக்கிறார்;கள். இந்திரா காந்தி பாகிஸ்தான் மீது கொண்டிருந்த விரோதம் காரணமாகவே படைகளை அனுப்பினார். அந்தப் படைகள் மிக மோசமாக அங்கு நடந்து கொண்டபடியால்தான் முஜீபர் ரஹ்மான் பதவியேற்ற நாளன்றே டாக்கா பல்கலைக் கழக மாணவர்கள் ஷஇந்திய இராணுவமே வெளியேறு| என்று குரல் கொடுத்தார்கள். இலங்கைக்கு யார் சார்பாக இந்தியா படைகளை அனுப்பினாலும் அது வல்லரசொன்றின் விஸ்தரிப்பாக அமையுமே தவிர தமிழர்களுக்கோ, சிங்களவர்களுக்கோ நன்மை தராது. இந்த நிலையில் இந்தியா செய்யக்கூடிய ஒன்று இருக்குமானால், அது இலங்கை அரசை யுத்தத்தை நிறுத்த வைத்து விடுதலைப்புலிகளுடன் பேச்சுவார்த்தைகளில் பங்கேற்க வைப்பதுதான். ஈழத்தமிழர்கள் மீது எந்தத் தீர்வையும் இந்தியா திணிக்கக் கூடாது. அது போராடிக் கொண்டிருக்கிற அவர்களே தீர்மானிக்க வேண்டியது. பேச்சு வார்த்தை மேசையில் சம~;டித் தீர்வு கிடைத்தாலும், அந்த அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி விடுதலையை வென்றெடுக்க முடியும். ஏனெனில் ‘எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ்| என்று முழங்கிவிட்டு இன்றைக்கு தமிழே இல்லாமல் இருக்கின்ற தமிழ் நாட்டுத் தமிழர்களைப் போல அல்ல ஈழத்தமிழர்கள். 1950களிலேயே மருத்துவக் கல்வியைத் தமிழில் கொண்டுவந்தவர்கள் அவர்கள்.

Comments (0) >>

Write comment

Show/Hide comment form

Name

Email

Comment

உங்கள் கருத்துக்களை கீழுள்ள பெட்டியில் தமிழில் எழுதி அவற்றை பிரதிசெய்து மேலுள்ள பெட்டியில் இட்டு கருத்தை இணைக்கவும்.

Add Comment